Vietnam’da savaÅŸtıktan sonra evine dönmekte olan bir asker hakkında bir hikaye anlatılır…
San Francisco’dan ailesini aradı ve;
”Anne baba, eve dönüyorum ama sizden bir ÅŸey rica ediyorum.Yanımda bir arkadaşımı da getirmek istiyorum.”
”Memnuniyetle… Onunla tanışmak isteriz” diye cevapladılar.
Ogulları; ”Bilmeniz gereken birÅŸey var” diye devam etti. ”Arkadaşım savaÅŸta agır yaralandı. Bir mayına bastı ve bir koluyla ayagını kaybetti. Gidecek hiç bir yeri yok, onun gelip bizde kalmasını istiyorum.”
”Bunu duyduguma çok üzüldüm oglum. Belki onun baÅŸka bir yer bulmasına yardımcı olabiliriz.”
”Hayır anne, baba onun bizimle yaÅŸamasını istiyorum.”
”Oglum” dedi babası, ”Bizden ne istedigini bilmiyorsun. Onun gibi özürlü birisi bize korkunç yük olur. Bizim kendi hayatımız var ve bunun gibi bir ÅŸeyin hayatımıza engel olmasına asla izin veremeyiz. Bence bu arkadaşını unutup eve dönmelisin. O kendi başının çaresine bakacaktır.”
Oglu o anda telefonu kapattı. Ailesi ondan bir süre haber alamadı. Ama bir kaç gün sonra, San Francisco polisinden bir telefon geldi. Ogullarının yüksek bir binadan düşüp öldügünü ögrendiler. Polis bunun intihar olduguna inanıyordu. Ãœzüntü içinde olan anne ve babası hemen San Francisco’ya uçtular ve ogullarının cesetini tespit etmek için ÅŸehir morguna götürüldüler. Onu tanıdılar, ve bilmedikleri bir ÅŸeyi daha ögrenince dehÅŸete düştüler.

Ogullarının sedece bir kolu ve bir bacagı vardı!…