Vanda, Vali Tahir Paşanın konağında kaldığı günlerdi.

Bir gün basit kıyafetli bir köylünün kapıda kendisini beklediğini söylediler. Kapıya koştu.

Gelen babasıydı. Bir merkeple Nurs an kalkmış, Vana oğlunu görmeye gelmişti.

Bediüzzaman sevinç içinde babasının ellerine sarıldı, öptü. Halini hatırını sordu. Annesi ve kardeşleri hakkında bilgi aldı.

Mirza Efendi, kapıda oğlunu,

- “OÄŸlum, burada benim, senin baban olduÄŸumu sakın kimseye söyleme” diye uyardı.

Bediüzzaman babasının önüne geçip ona yol gösterdi ve içeri aldı.

Salona girdiler.

Vali ve şehrin diğer ileri gelenleri de oradaydı. Sofi Mirza Efendi, utanarak kapının eşiğine yakın bir yere oturdu.

Bediüzzaman, uyarısına rağmen babasını topluluğa iftiharla tanıttı:

- “Ä°ÅŸte bu zat benim babam Sofi Mirza Efendidir.”

Ve babasını kapı ağzından alarak baş köşeye, Vali Tahir Paşanın yanındaki sedire oturttu.

Onun layık olduğu yer orasıydı.

Baba, herkesin önünde ve başında olmalıydı.