Genç adamın biri,
Dermiş babasına her gün;

‘Benim de dostlarım var, sendeki dost gibi’

Baba, itiraz eder,

“Olmaz öyle çok dost, hakikisi
Belki bir, belki iki, fazlasını bulamazsın gerçek, hakiki…”
Devam eder durur konuÅŸma…
Aralarında başlar bir tartışma, karar verirler bir sınava,
Dostun hakikisini anlamaya…
Bir akşam bir koyun keserler, ve koyarlar çuvala.
Baba der ki oÄŸluna,
‘Hadi al bu çuvalı, ÅŸimdi götür dostuna’.
Çuvaldan kanlar damlamakta, sanki öldürmüşler de bir adamı,
Koymuşlar çuvala, dıştan böyle sanılmakta.
Delikanlı sırtlar çuvalı, gider en iyi bildiği dostuna,
O dost, bakar ki bir çuvala hem de kanlı,
Kapar hızla kapıyı delikanlının suratına,
Almaz içeri arkadaşını,
Böylece tek tek dolaşır delikanlı,
Kendince tanıdığı, sevdiği dostlarını.
Ne çare, hepsinde de sonuç aynıdır.

evlat geriye döner.
Ama içten yıkılır…
Babasına dönerek; “haklıymışsın baba” der.
“Dost yokmuÅŸ bu dünyada ne sana, ne de bana.
Baba ‘hayır Evlat ‘der, “benim bir dostum var bildiÄŸim.”
Hadi, çuvalı alda bir kerede git ona.
Genç adam, çuvalı sırtlar tekrar.
Alnından ter, çuvaldan kanlar damlar…
Gider, baba dostuna. Kabul görür, sevinir.
O dost, delikanlıyı alır hemen içeri.
Geçerler arka bahçeye.
Bir çukur kazarlar birlikte,
Çuvaldaki koyunu gömerler adam diye,
Ãœzerine de serpiÅŸtirirler toprak.
Belli olmasın diye dikerler sarımsak…
Genç adam gelir babasına;
‘Baba, iÅŸte dost buymuÅŸ’ diye konuÅŸunca,
Babası; ‘daha erken, o belli olmaz daha.
Sen yarın git O’na, çıkart bir kavga,
Atacaksın iki tokat, hiç çekinmeden ona, işte o zaman anlaşılacak, dostun hakikisi.
Sonra gel olanları anlat bana…’
Genç adam, aynen yapar babasının dediğini,
Maksadı anlamaktır dostun hakikisini, babasının dostuna istemeden basar iki tokadı!
Der ki tokadı yiyen DOST;
‘Git de söyle babana, biz satmayız Sarımsak tarlasını böyle iki tokada’!