Sevgili AnneciÄŸim ve TeyzeciÄŸim,
İçinde bulunduğum durumu size anlatmak için bu mektubu
yazıyorum…

Yıllardır çalışıp kimseye yük olmamak ve muhtaç olmamak
için uÄŸraşıyorum…Evlenip evden ayrıldığımdan bugüne kadar
geçen 16 yıl boyunca benden desteğinizi ve sevginizi hiç
eksik etmediniz, her konuda yardımcı oldunuz…

Hakkınızı hiçbir ÅŸekilde ödeyemem…

EskiÅŸehir’deki evin satılması iÅŸlemlerinden 1 yıl kadar önce
işlerimiz iyice kötüye gitmeye başlamıştı, büyük firmaların
çoğalması küçük ve kısıtlı sermayesi olan benim gibi esnafları
çok zorluyordu…EskiÅŸehir benim için bir anlamda iÅŸleri düzeltip
sizin için de bizim için de daha iyi bir hayat sağlayabilme
umudu olmuÅŸtu…

Hem siz bize yakın olursunuz hem de İstanbul daki evi kiraya verip
gelir elde ederiz ve sizin de bizim de daha iyi yaşayacağımız bir
düzen kurarız diye düşünmüştüm…Fakat olmadı…Kiracı evden çıktı
siz Ä°stanbul a döndünüz…Ä°ÅŸler daha da kötü bir vaziyet aldı…

Aslında size ayrı bir ev tutup istediğiniz alışkın olduğunuz bir
ortam yaratabilseydim sizi bu kadar sıkıntıya sokmadan, birçok üzücü
durum yaşanmadan rahat ettirebilirdim belki ama elim kolum bağlıydı
ve iflasın eÅŸiÄŸindeydim…size hayatımın ne kadar tehlikeli bir
durumda olduÄŸunu söyleyemedim bir türlü…

Siz istanbula döndükten sonra çaresizlik içinde para kazanabilmek
için bazı kopya cd ler ve dvd ler satarak taksitleri kiraları ve
evin masraflarını karşılamaya çalıştım…Fakat bir süre idare
edebildim sonrasında da mahkemelik oldum iş iyice çıkmaza girdi.

Ev kirası, dükkan kirası, vergi, bağ-kur, muhasebeci, telefon,
elektrik, yakacak, yiyecek, temizlik, serenin okulu ve ihtiyaçlarına
son birkaç yıl öncesine kadar zar zor da olsa yetişebiliyordum ama
son dönemde işlerin iyice kötüye gitmesiyle hayatımızı devam ettirmek
çocuğa birşey belli etmemek ve işlerin düzeleceği umuduyla kredi
kartlarını kullanarak yaÅŸamaya baÅŸladık…Bir de üzerine Füsun’un
emekli maaşına eski banka borcu nedeniyle haciz koyulunca durum çok
daha sıkıntılı olmaya baÅŸladı…vergileri ve baÄŸ-kur primlerini geç
yatırmaya baÅŸladık bir süre sonra hiç yatıramaz hale geldik…

Sürekli çalışıyorum ama dükkandan kazanılan parayla varolan yükün
altından kalkamıyorum faizler ve kredi taksitleri ile kredi kartı
ödemeleri kiralar ve diğer masraflar elimdeki avucumdaki tüm parayı
tüketiyordu…Garanti Bankasının kredi imkanını kullanarak tüm borçları
kapatıp tek yere kredi taksidi ödeyelim artan para ile de dükkana daha
çok mal koyup işleri artıralım diye düşünerek evi teminat gösterip
kredi aldık biliyorsunuz…

Biraz işleri yoluna koymaya başlamıştık ama herhalde kısmetimiz tümden
kapalı olduğu için tüm dünyada ekonomik durgunluk ve piyasalarda nakit
sıkıntısı baÅŸgösterdi satışlar inanılmaz derecede düştü…Dükkanı bazı
günler siftahsız kapatmaya başladık, kredi kartlarıyla yaşamaya devam
etmeye çalıştık fakat faizler taksitler eklendikçe ödemekle bitmeyecek
hale gelen borçlar için iki banka ile avukatlık duruma geldik…Vergi
Dairesinden sürekli ihtar gelmeye baÅŸladı…BaÄŸ-Kur primleri birikti
Bu geçtiğimiz kış hayatımda hiçbir dönemde olmadığı kadar tükendim ve
bittim…evin kirasını 3 ay ödeyemediÄŸimiz için mal sahibi evden çıkın
diyerek kontratı yenilemedi…Ev aramaya baÅŸladık ÅŸu anda taşındığımız
evi bulduk Füsun’un kardeÅŸinden borç alarak peÅŸin kirayı verdik ve sizin
de gönderdiÄŸiniz parayla yeni eve taşınabildik…HerÅŸeyden önce evi
teminat gösterdiğimiz Garantinin kredisini ödemeye çalıştığımız için
diÄŸer ödemeleri aksattık…

Artık hiçbir ödemeyi yapamayacak hale geldim…Dükkandaki malları satıp
yerine yenisini koyamadığımız için yavaş yavaş satacak birşey de kalmadı
bu yüzden de iÅŸler daha da kötüleÅŸti…Teknik servis ve tamirat iÅŸerinden
de çok zaman harcadığım halde fazla para kalmıyor…Stres uykusuzluk ve
endişe ile yorgunluk bir de eve birşey olacak sizi sıkıntıya sokacağım
mahçup olacağım korkusu ile ben de tükendim kollarım parmaklarım uyuşmaya
boğazım nefesim tıkanmaya başladı, aşırı derecede unutkanlık ve bitkinlik
yaÅŸamaya baÅŸladım…

Bir süredir kendimle mücadele ediyorum, çıkış yolu bulmaya çalışıyorum
Allah a beni kimseye muhtaç etme Annemlere mahçup etme diye dua ediyorum
ama artık dualarım da kabul olmuyor daha da dibe gömülüyorum…

Canım Anneciğim ve teyzeciğim ben iflas ettim, tükendim ama keşke hayatta
tek başıma olsaydım da zararım sadece kendime dokunsaydı, sizlere sıkıntı
üzüntü yaÅŸatmasaydım…

Dünyada en son istek olarak bile istemeyeceğim birşeyi yaparak size bu
mektubu yazıyorum, çünkü başka çarem kalmadı, elimden birşey gelmiyor,
iÅŸleri ve hayatı düzeltemiyorum…Hayatta kalmak için seren i büyütmeye
devam edebilmek için yardımınıza ihtiyacım var…

Sizden sonsuz kere özür diliyorum…

Sevgiyle ellerinizden öpüyorum…

Hikaye.Yemeklerden.Com hikaye yemek hikayeler sitesinde Bu yazı toplamda 999, bugün ise 0 kez görüntülenmişstir

Kelebek Ömrü
Bir yaz akşamı ılık bir meltem iyot,kokusu denizin üstünden ruzgarla havada uçuşan.
Kumral saçlarını savurup ruzgara,kumsalda tek başına oturan incecik narin yapılı,bir kız sanki biraz sert esse ruzgar uçacak ,bulut olacak gökyüzüne.Yavaşça kaldırıp başını bana baktı gözyaşı dolu gözleriyle, ne olur ağlama demek geldi içimden.. Yapamadım, zaten hiç bir zaman dinlemedimki içimin sesini,ben hep bu yüzden kaybettim ya.
Biraz ilerledim kumsalda gözümün önündeydi gözleri,arkama baktım kaybolmuştu boşlukta sanki
tutamayıp kendimi az önce bıraktığım yöne doğruldum..Bir sandalın arkasından hıçkırık sesiyle karışık ağlamalı bir uğultu geliyordu.Yanaştım yanına,Sessizce biraz ürkerek belkide
….Neyiniz var sizin.?
….Cevap vermedi.Hala aÄŸlıyordu.sadece kaldırıp başını bana baktı.
….Ne olur aÄŸlama artık yeter.!
….Hafifçe gülümsedi,sende kimsin?ben mi?ÅŸey..boÅŸ ver beni dedim.
…Hıçkırıkla karışık anlatmaya çalıştıı
….Bu gün benim doÄŸum günüm ve kimse hatırlamadı beni,
….Ben unutulacak kadar daha büyümedimki,on dokuz yaşıma bastım bu gün.
….Bütün gün bekledim, belki biri gelir yanıma diye kimse gelmedi!!!
….Hala aÄŸlıyordu, içimden sarılmak geldi,sanki anlamıştı başını omzuma yasladı.,,
….Sustuk dakikalarca,hiç konuÅŸmadık,
….Benim gitmem lazım dedi,sessizce ….
….Tamam dedim ve yürüdük evine kadar kapısında,içeri girerken !!!!
….İçinden gelen sesidinlediÄŸin için saÄŸol dedi!!!!
….kapattı kapıyı.
….Sabahın ilk ışıklarıydı beklemeye baÅŸladım kapısının önünde,saatler geçti hiç ses seda yok.Karalıydım,gece yarısı hatta günlerde geçse beklicektim,akÅŸama doÄŸru bir kadın ince cılız korkak bir sesle,
… evladım ne bekliyorsun saatlerdir orda,
….okadar benziyorduki ona
….sizin kızınız var mı?.
….kadın duraksadı gözlerinde bir telaÅŸ,..
….içeri gel,,,,
….kapı açıldı,tekerlekli sandayede oturan kadın sanki o idi.
….ben ÅŸey akÅŸam,,doÄŸum günüymüş,,aÄŸlıyordu,,ne söyliceÄŸimi bilemeden,,resimlere daldı gözlerim..
….Heryerde onun resimleri vardı..
….Anlamsızca bana bakan, yaÅŸlı kadına iÅŸte bu bir ÅŸey sormak için geldim..
….Kadın gülümsedi sence biraz geç kalmadınmı????
….Nasıl yani dedim,,
….Daha onaltı yaşındaydı sen onu bırakıp gittiÄŸinde.
….Ve aynı geceydi,sahilde kendisini karanlık sulara bırakıp intihar etiÄŸinde..
….Yıllar geçti,,ACI DOLU YILLAR ,
….Åžimdi tekrar soruyorum sana biraz geçkalmadın mı?.
….İçinin sesini dinlemeye….!!!!!!!!!!!!!!!!!!
…..Onun ömrü KELEBEĞİN ÖMRÃœ kadar kısa oldu….!!!!!!!!!!!!!!

Hikaye.Yemeklerden.Com hikaye yemek hikayeler sitesinde Bu yazı toplamda 75, bugün ise 0 kez görüntülenmişstir

Gözleri görmeyen bir kişi, bu durumundan kurtulmak için çareler aramaya başlamış. Başvurmadıgı hekim ve bilge kalmamış. Kimse ona yardımcı olamamış.
Günün birinde bir bilge, ona şöyle bir öneride bulunmuÅŸ;”Eger hiç derdi tasası olmayan birini bulur ve onun gömlegini gözlerine sürersen, gözlerin o an görmeye baÅŸlar” demiÅŸ.
Gözleri görmeyen kiÅŸi, yollara koyulmuÅŸ. Dag, tepe dolaÅŸmış, fakat dertsiz, tasasız birini bulamamış. Tam umudunu kesmek üzereyken, bir köyde karşılaÅŸtıgı yaÅŸlı bir adam, ona umut vermiÅŸ, “Åžu dagın tepesinde bir çoban yaÅŸar” demiÅŸ. “Onun hiç derdi tasası yok gibi gözükür”
Kör kişi, daga yönelmiş ve zar zor tepeye dek çıkarak çobana ulaşmış.
Kendisiyle uzun uzun söyleşerek, bir derdi, tasası olmadıgınıdenetlemek istemiş. Çoban, hiçbir derdi, tasası olmadıgını söylemiş ve huzurlu bir sesle şükretmiş.
onun bu durumuna çok sevinen yolcu, oraya kadar gelmesinin nedenini açıklamış ve çobana, istegini bildirmiş:
“Åžu gömlegini ver de, bende dünyayı bir seyredeyim” demiÅŸ.
Çoban bir süre sessiz kaldıktan sonra, ÅŸu karşılıgı vermiÅŸ:”Fakat, benim gömlegim yok ki…”

Hikaye.Yemeklerden.Com hikaye yemek hikayeler sitesinde Bu yazı toplamda 96, bugün ise 2 kez görüntülenmişstir