Sevgili Anneciğim ve Teyzeciğim,
İçinde bulunduğum durumu size anlatmak için bu mektubu
yazıyorum…

Yıllardır çalışıp kimseye yük olmamak ve muhtaç olmamak
için uğraşıyorum…Evlenip evden ayrıldığımdan bugüne kadar
geçen 16 yıl boyunca benden desteğinizi ve sevginizi hiç
eksik etmediniz, her konuda yardımcı oldunuz…

Hakkınızı hiçbir şekilde ödeyemem…

Eskişehir’deki evin satılması işlemlerinden 1 yıl kadar önce
işlerimiz iyice kötüye gitmeye başlamıştı, büyük firmaların
çoğalması küçük ve kısıtlı sermayesi olan benim gibi esnafları
çok zorluyordu…Eskişehir benim için bir anlamda işleri düzeltip
sizin için de bizim için de daha iyi bir hayat sağlayabilme
umudu olmuştu…

Hem siz bize yakın olursunuz hem de İstanbul daki evi kiraya verip
gelir elde ederiz ve sizin de bizim de daha iyi yaşayacağımız bir
düzen kurarız diye düşünmüştüm…Fakat olmadı…Kiracı evden çıktı
siz İstanbul a döndünüz…İşler daha da kötü bir vaziyet aldı…

Aslında size ayrı bir ev tutup istediğiniz alışkın olduğunuz bir
ortam yaratabilseydim sizi bu kadar sıkıntıya sokmadan, birçok üzücü
durum yaşanmadan rahat ettirebilirdim belki ama elim kolum bağlıydı
ve iflasın eşiğindeydim…size hayatımın ne kadar tehlikeli bir
durumda olduğunu söyleyemedim bir türlü…

Siz istanbula döndükten sonra çaresizlik içinde para kazanabilmek
için bazı kopya cd ler ve dvd ler satarak taksitleri kiraları ve
evin masraflarını karşılamaya çalıştım…Fakat bir süre idare
edebildim sonrasında da mahkemelik oldum iş iyice çıkmaza girdi.

Ev kirası, dükkan kirası, vergi, bağ-kur, muhasebeci, telefon,
elektrik, yakacak, yiyecek, temizlik, serenin okulu ve ihtiyaçlarına
son birkaç yıl öncesine kadar zar zor da olsa yetişebiliyordum ama
son dönemde işlerin iyice kötüye gitmesiyle hayatımızı devam ettirmek
çocuğa birşey belli etmemek ve işlerin düzeleceği umuduyla kredi
kartlarını kullanarak yaşamaya başladık…Bir de üzerine Füsun’un
emekli maaşına eski banka borcu nedeniyle haciz koyulunca durum çok
daha sıkıntılı olmaya başladı…vergileri ve bağ-kur primlerini geç
yatırmaya başladık bir süre sonra hiç yatıramaz hale geldik…

Sürekli çalışıyorum ama dükkandan kazanılan parayla varolan yükün
altından kalkamıyorum faizler ve kredi taksitleri ile kredi kartı
ödemeleri kiralar ve diğer masraflar elimdeki avucumdaki tüm parayı
tüketiyordu…Garanti Bankasının kredi imkanını kullanarak tüm borçları
kapatıp tek yere kredi taksidi ödeyelim artan para ile de dükkana daha
çok mal koyup işleri artıralım diye düşünerek evi teminat gösterip
kredi aldık biliyorsunuz…

Biraz işleri yoluna koymaya başlamıştık ama herhalde kısmetimiz tümden
kapalı olduğu için tüm dünyada ekonomik durgunluk ve piyasalarda nakit
sıkıntısı başgösterdi satışlar inanılmaz derecede düştü…Dükkanı bazı
günler siftahsız kapatmaya başladık, kredi kartlarıyla yaşamaya devam
etmeye çalıştık fakat faizler taksitler eklendikçe ödemekle bitmeyecek
hale gelen borçlar için iki banka ile avukatlık duruma geldik…Vergi
Dairesinden sürekli ihtar gelmeye başladı…Bağ-Kur primleri birikti
Bu geçtiğimiz kış hayatımda hiçbir dönemde olmadığı kadar tükendim ve
bittim…evin kirasını 3 ay ödeyemediğimiz için mal sahibi evden çıkın
diyerek kontratı yenilemedi…Ev aramaya başladık şu anda taşındığımız
evi bulduk Füsun’un kardeşinden borç alarak peşin kirayı verdik ve sizin
de gönderdiğiniz parayla yeni eve taşınabildik…Herşeyden önce evi
teminat gösterdiğimiz Garantinin kredisini ödemeye çalıştığımız için
diğer ödemeleri aksattık…

Artık hiçbir ödemeyi yapamayacak hale geldim…Dükkandaki malları satıp
yerine yenisini koyamadığımız için yavaş yavaş satacak birşey de kalmadı
bu yüzden de işler daha da kötüleşti…Teknik servis ve tamirat işerinden
de çok zaman harcadığım halde fazla para kalmıyor…Stres uykusuzluk ve
endişe ile yorgunluk bir de eve birşey olacak sizi sıkıntıya sokacağım
mahçup olacağım korkusu ile ben de tükendim kollarım parmaklarım uyuşmaya
boğazım nefesim tıkanmaya başladı, aşırı derecede unutkanlık ve bitkinlik
yaşamaya başladım…

Bir süredir kendimle mücadele ediyorum, çıkış yolu bulmaya çalışıyorum
Allah a beni kimseye muhtaç etme Annemlere mahçup etme diye dua ediyorum
ama artık dualarım da kabul olmuyor daha da dibe gömülüyorum…

Canım Anneciğim ve teyzeciğim ben iflas ettim, tükendim ama keşke hayatta
tek başıma olsaydım da zararım sadece kendime dokunsaydı, sizlere sıkıntı
üzüntü yaşatmasaydım…

Dünyada en son istek olarak bile istemeyeceğim birşeyi yaparak size bu
mektubu yazıyorum, çünkü başka çarem kalmadı, elimden birşey gelmiyor,
işleri ve hayatı düzeltemiyorum…Hayatta kalmak için seren i büyütmeye
devam edebilmek için yardımınıza ihtiyacım var…

Sizden sonsuz kere özür diliyorum…

Sevgiyle ellerinizden öpüyorum…

Kelebek Ömrü
Bir yaz akşamı ılık bir meltem iyot,kokusu denizin üstünden ruzgarla havada uçuşan.
Kumral saçlarını savurup ruzgara,kumsalda tek başına oturan incecik narin yapılı,bir kız sanki biraz sert esse ruzgar uçacak ,bulut olacak gökyüzüne.Yavaşça kaldırıp başını bana baktı gözyaşı dolu gözleriyle, ne olur ağlama demek geldi içimden.. Yapamadım, zaten hiç bir zaman dinlemedimki içimin sesini,ben hep bu yüzden kaybettim ya.
Biraz ilerledim kumsalda gözümün önündeydi gözleri,arkama baktım kaybolmuştu boşlukta sanki
tutamayıp kendimi az önce bıraktığım yöne doğruldum..Bir sandalın arkasından hıçkırık sesiyle karışık ağlamalı bir uğultu geliyordu.Yanaştım yanına,Sessizce biraz ürkerek belkide
….Neyiniz var sizin.?
….Cevap vermedi.Hala ağlıyordu.sadece kaldırıp başını bana baktı.
….Ne olur ağlama artık yeter.!
….Hafifçe gülümsedi,sende kimsin?ben mi?şey..boş ver beni dedim.
…Hıçkırıkla karışık anlatmaya çalıştıı
….Bu gün benim doğum günüm ve kimse hatırlamadı beni,
….Ben unutulacak kadar daha büyümedimki,on dokuz yaşıma bastım bu gün.
….Bütün gün bekledim, belki biri gelir yanıma diye kimse gelmedi!!!
….Hala ağlıyordu, içimden sarılmak geldi,sanki anlamıştı başını omzuma yasladı.,,
….Sustuk dakikalarca,hiç konuşmadık,
….Benim gitmem lazım dedi,sessizce ….
….Tamam dedim ve yürüdük evine kadar kapısında,içeri girerken !!!!
….İçinden gelen sesidinlediğin için sağol dedi!!!!
….kapattı kapıyı.
….Sabahın ilk ışıklarıydı beklemeye başladım kapısının önünde,saatler geçti hiç ses seda yok.Karalıydım,gece yarısı hatta günlerde geçse beklicektim,akşama doğru bir kadın ince cılız korkak bir sesle,
… evladım ne bekliyorsun saatlerdir orda,
….okadar benziyorduki ona
….sizin kızınız var mı?.
….kadın duraksadı gözlerinde bir telaş,..
….içeri gel,,,,
….kapı açıldı,tekerlekli sandayede oturan kadın sanki o idi.
….ben şey akşam,,doğum günüymüş,,ağlıyordu,,ne söyliceğimi bilemeden,,resimlere daldı gözlerim..
….Heryerde onun resimleri vardı..
….Anlamsızca bana bakan, yaşlı kadına işte bu bir şey sormak için geldim..
….Kadın gülümsedi sence biraz geç kalmadınmı????
….Nasıl yani dedim,,
….Daha onaltı yaşındaydı sen onu bırakıp gittiğinde.
….Ve aynı geceydi,sahilde kendisini karanlık sulara bırakıp intihar etiğinde..
….Yıllar geçti,,ACI DOLU YILLAR ,
….Şimdi tekrar soruyorum sana biraz geçkalmadın mı?.
….İçinin sesini dinlemeye….!!!!!!!!!!!!!!!!!!
…..Onun ömrü KELEBEĞİN ÖMRÜ kadar kısa oldu….!!!!!!!!!!!!!!

Gözleri görmeyen bir kişi, bu durumundan kurtulmak için çareler aramaya başlamış. Başvurmadıgı hekim ve bilge kalmamış. Kimse ona yardımcı olamamış.
Günün birinde bir bilge, ona şöyle bir öneride bulunmuş;”Eger hiç derdi tasası olmayan birini bulur ve onun gömlegini gözlerine sürersen, gözlerin o an görmeye başlar” demiş.
Gözleri görmeyen kişi, yollara koyulmuş. Dag, tepe dolaşmış, fakat dertsiz, tasasız birini bulamamış. Tam umudunu kesmek üzereyken, bir köyde karşılaştıgı yaşlı bir adam, ona umut vermiş, “Şu dagın tepesinde bir çoban yaşar” demiş. “Onun hiç derdi tasası yok gibi gözükür”
Kör kişi, daga yönelmiş ve zar zor tepeye dek çıkarak çobana ulaşmış.
Kendisiyle uzun uzun söyleşerek, bir derdi, tasası olmadıgınıdenetlemek istemiş. Çoban, hiçbir derdi, tasası olmadıgını söylemiş ve huzurlu bir sesle şükretmiş.
onun bu durumuna çok sevinen yolcu, oraya kadar gelmesinin nedenini açıklamış ve çobana, istegini bildirmiş:
“Şu gömlegini ver de, bende dünyayı bir seyredeyim” demiş.
Çoban bir süre sessiz kaldıktan sonra, şu karşılıgı vermiş:”Fakat, benim gömlegim yok ki…”

Olay 1974 yılında yapılan Kıbrıs Harekatı’nda yaşanmış.
Savaş sırasında bir gün, bizim askerlerden birinin yanına bir başka Mehmetçik gelmiş. Biraz hoşbeşten sonra, ailesine ulaştırması için ona bir mektup vermiş. Bizimki, “Kardeşim savaştayız. Kimin ne olacağı belli değil ki. Belki sen gidersin de, ben kalırım” dese de diğer asker, sürekli, “Hayır sen gideceksin, ben kalacağım,” diyormuş. Sonunda başa çıkamayınca razı olmuş. Mektubu götüreceğine söz vermiş. Bir daha o askeri görmemiş. Bi süre sonra da olayı unutmuş.
Savaştan yıllar sonra, askerlikle ilgili eşyalarını karıştırırken bir anda eline o mektup geçmiş. Verdiği sözü tutmamış olmanın rahatsızlığıyla hemen mektubun üzerindeki adrese doğru yola çıkmış. Giderken de, “Döndüyse kendisini görürüm, şehit olduysa ailesine başsağlığı dileyip mektubu veririm” diye aklından geçiriyormuş.
Sonunda evi bulup kapıyı çalmış. Kapıyı açan yaşlı teyzeye, Kıbrıs’ta birlikte savaştıkları oğullarından bir mektup getirdiğini, kendisiyle görüşmek istediğini söylemiş. Kadın şaşkınlık içinde adamı içeri buyur edip kocasının yanına götürmüş. Yaşlı adam olayı dinledikten sonra, “İyi de evladım, bizim Kıbrıs’ta savaşan bir oğlumuz yok ki” demiş. Ardından da diğer odaya gitmiş ve elinde bi fotoğrafla geri dönmüş. Resmi bizimkine göstererek, “Sana mektubu veren bu muydu?” diye sormuş. Bizim Kıbrıs gazisinin gözleri parlamış: “Evet, işte bu askerdi. Ama Kıbrıs’ta savaşan oğlunuz yok demiştiniz.” Anne çoktan gözyaşlarına boğulmuşmuş bile. Baba ise başını sallayıp üzüntülü bi sesle, “Evet bu bizim oğlumuz. Ancak Kıbrıs’ta değil, yıllar önce Kore’de şehit oldu” demiş

Gök yüzü zifiri karanlıkken , pembe bir dünyada el ele bu sevdanın içineydik dünyada el ele bu sevdanın içindeydik biz seninle ve hep birlikte olmaktı temennimiz. Pembe düşlerimiz vardı, içinde sadece ikimizin bulunduğu.
Bu kısacık aşkımızda en güzel akşamları en güzel sevinçleri paylaştık. Sevmeyi öğretin sen bana. Yüzün gülerken, içinde mutlu olabileceğini öğrettin sen bana. Yüzün gülerken, içinde mutlu olabileceğini öğrettin. Yaşamanın seninle güzel olduğunu gösterdin.
Sevdim ben seni , kimsenin sevemeyeceği , can verip kan dahi olamayacak kadar çok. Uykularımızı paylaştık. Bir gece değil gecelerce uykusuz kaldık sevdamız için.
Ben seni düşledim hep ışıl ışıl gözlerinle yanımda. Dünyalara sığmayacak aşkımızı küçük yüreklerimize sığdırdık. Ayrı geçen dünümüze yaşanmamış saydık. Hep birlikte olmalıydık biz , öyle güzel oluyordu hayat. Sözler verdik birbirimize , tutamayacağımızı bile bile. Bir sen söz vermedin sigarayı burkamayacağına. Oysa her eline alışında yüreğim hançerlendi benim. Çiçeğimdin sen , incinirsin boyun bükülür diye dokunmaya dahi kıyamazken ben , o seni zehirliyordu. Bir bunu anlatamadım sana.

Ayırmaya kalktılar bizi.kimse benim yüreğimi yakan sevdamı düşünmedi. Sensiz hayat yoktu, söz vermiştim sevdama , daha önemlisi sana. Yaşayamazdım , ikimizi içime gömüp seni bırakamazdım. Aldırış etmedim kimseye , ayrılmadım senden. Çünkü yaşarsam , senin için yaşarsam ,sevdam için yaşayacaktım.

Ama sonra sen beni istemedin bana sevdamın taşıyamayacağı şeyler söyledin. Yüreğimi hançerledin. Benim kadar düşüp “sevdiğim ne yapar?” demedin. Şimdi ise ayrıldığın ikinci yılında kara sevda oldu aşkımız. Sen beni unutmadın, benim seni unutma gibi bir çabam olmadı zaten .

Ama birlikte olmamız için çaba sarf etmemiz , dünyayı hiçe saymamız , boşuna. Düşlerimizde kaldı bizim sevdamız. Sözümüzü tutamadık. Sevdamız ve bir birimiz için yaşamadık.

Şimdi ikimizde başkaları için yaşıyoruz , sevdamız da sadece içimizde yaşıyor.
Ben sana söz vermiştim , sevdamla ve seninle yaşayacağıma. Sen kendi çıktın hayatımdan. Sevdam hala yaşıyor. Bir gün üzerine çimenler bitiğinde yine yaşıyor olacak sevdam. Beni öldürdüğün gibi onu öldürmedin. Sevdayı öldürmek kolay değil. Hiç öldüremesin ki zaten .