Ben yarını düşünmeyi sevmem. Ne olacaksa hemen ÅŸimdi olsun isterim. Seveceksem ÅŸimdi, öpeceksem ÅŸimdi, susacaksam ÅŸimdi, güleceksem ÅŸimdi… Zaman bir kez geçer insanın eline, o anın bir daha tekrarı yoktur. Ne yaÅŸarsan bir kere yaÅŸarsın. Bu yüzden sevmem beklemeyi. Bu yüzden bekleyerek geçen zamana acırım. Ama bu kez bir ÅŸey oldu, bir ÅŸey…
Åžimdi yarını beklerken hiç kızmıyorum. Sen yoksun ya, bugece de sensiz geçecek ya, ” olsun” diyorum, bizi bekleyen çok güzle günler var önümüzde… Nedir beni böylesine deÄŸiÅŸtiren ÅŸey? Nedir geleceÄŸe dair umutlar beslememi saÄŸlayan ÅŸey? AÅŸkın elbette… BaÅŸka acıklaması olabilir mi? Sen olmadan da keyif alarak yaÅŸayabiliyorum. Bir yerine iki kadeh rakı içiyorum, biri senin için.

Sevdiğimiz şarkıları ard arda iki kez dinliyorum, biri senin için. Sabah uyanınca pencereyi açıp temiz havayı iki kere çekiyorum, biri senin için. Yokluğunda hayatı iki kişilik yaşıyorum. Yokluğunda hayata dair ne varsa yine seninle paylaşıyorum.
Özlemekse özlüyorum elbette… Hasret ÅŸarkılarını kim benden daha iyi söyleyebilir? Kim gökteki yıldızlara bakıp onları senin gözlerinin yerine koyabilir? Kimin yüzüne seni düşündükçe bir gülümseme yayabilir? Dedim ya deÄŸiÅŸiyorum diye, eskiden böyle koyu bir özlemin içinde oslaydım. Ä°syanın sığmazdı içime. Bir siyah hüznün içinde kıvranır dururdum, bitmek bilmezdi geceler. Åžimdi öyle deÄŸil… Åžimdi seni özlemek sevdamızın olmazsa olmaz parçasıymış gibi geliyor bana.

Son bahardayız ama ben ilk yazın sevinçini taşıyorum içimde ve biliyorum ki, hiç bitmeyecek baharı yaşayacağız birlikte. İşte bunun için hüzünlendirmiyor beni yokluğun.