Gözleri görmeyen bir kişi, bu durumundan kurtulmak için çareler aramaya başlamış. Başvurmadıgı hekim ve bilge kalmamış. Kimse ona yardımcı olamamış.
Günün birinde bir bilge, ona şöyle bir öneride bulunmuÅŸ;”Eger hiç derdi tasası olmayan birini bulur ve onun gömlegini gözlerine sürersen, gözlerin o an görmeye baÅŸlar” demiÅŸ.
Gözleri görmeyen kiÅŸi, yollara koyulmuÅŸ. Dag, tepe dolaÅŸmış, fakat dertsiz, tasasız birini bulamamış. Tam umudunu kesmek üzereyken, bir köyde karşılaÅŸtıgı yaÅŸlı bir adam, ona umut vermiÅŸ, “Åžu dagın tepesinde bir çoban yaÅŸar” demiÅŸ. “Onun hiç derdi tasası yok gibi gözükür”
Kör kişi, daga yönelmiş ve zar zor tepeye dek çıkarak çobana ulaşmış.
Kendisiyle uzun uzun söyleşerek, bir derdi, tasası olmadıgınıdenetlemek istemiş. Çoban, hiçbir derdi, tasası olmadıgını söylemiş ve huzurlu bir sesle şükretmiş.
onun bu durumuna çok sevinen yolcu, oraya kadar gelmesinin nedenini açıklamış ve çobana, istegini bildirmiş:
“Åžu gömlegini ver de, bende dünyayı bir seyredeyim” demiÅŸ.
Çoban bir süre sessiz kaldıktan sonra, ÅŸu karşılıgı vermiÅŸ:”Fakat, benim gömlegim yok ki…”