Genç adam, evinin alt katında marangozluk yapıyordu. Kapı ve pencere konusunda uzmandı. Fakat plâstik pencereler yaygınlaşınca, ahşap olanlara rağbet azaldı. Bu yüzden işler iyi gitmiyordu. Üstelik de çocukları büyümüş, biri hariç okula başlamıştı. Masrafları artınca, yanındaki kalfasına yol verdi. İşe biraz daha erken koyulur, yardımcıya ayırdığı parayı, çocukların harçlığına katardı.

Adam, bir gün çalışırken, elektrik kesildi. Ve uzun süre beklediği halde gelmedi. Aksi gibi, o akşam üzeri teslim etmesi gereken birkaç pencere vardı. Boş kalmayı sevmezdi. Planyayı yağladı, talaşları süpürdü. Biraz dinlenmek için eve çıkarken, sigortaya göz attı.

Eğer yanılmıyorsa, bu iş normal değildi. Biri gelip sigortayı kapatmış olmalıydı.
Şalteri kaldırınca, atölye aydınlandı. Tahminleri doğru çıkmıştı ama, bu işe bir anlam veremiyordu. Şaka dese, böyle bir şaka yapılmazdı. Kendisini kıskanacak bir düşmanı da yoktu.

İşe koyulduğunda, yine aynı şey oldu. Ama bu sefer suçluyu görmüştü. Oğlu, evden atölyeye bağlanan merdiveni sessizce inmiş ve sigortayı kapattığı sırada, babasını karşısında bulmuştu.

Adam, on yaşına gelmiş bir çocuğun böyle bir haylazlığını affedemezdi. Bütün günü, onun yüzünden mahvolmuştu. Bir kere yapmış olsa, ses çıkartmazdı. Ama tekrarlaması, hangi yönden bakılırsa bakılsın, büyük hataydı. Saçlarından yakalayıp sıkı bir tokat attı. Her şey onun iyiliği içindi. Belki vurduğu tokat, serseri olmasını engellerdi.

Adam, oğlunun gözyaşlarını görmezden geldi ve eve çıktıktan sonra, eşine dert yanarak:
- Bu çocuğun, okulda kimlerle düşüp kalktığını bilmemiz lazım!.. dedi. Eğer serbest bırakırsak, başımıza büyük dertler açacak!..

Adam, bir süre düşündü. Sonunda da en kolay yolu buldu. Oğlunun hiç aksatmadan tuttuğu günlüğünde, arkadaşlarına ait ip ucu olmalıydı. Eşi istemese de, ona kulak asmadı ve çocuğunun günlüğünü okumaya başladı.

OÄŸlu, en son sayfada:
“Bu gece kötü bir rüya gördüm!..” yazmıştı. “Atölyede çalışırken, babamı elektrik çarpıyordu. Allah’ım onu koru!.. Ben elimden geleni yapacağım!..”

Küçük çocuk büyük insan edasında pastaneden içeri girip masalardan birine oturdu. Cebinden parasını çıkartıp saymaya başladı. Garson kız küçük beyin oturduğu masaya yaklaştı.
-Evet; ne istiyorsun?
-Åžey… Bir dilim pasta ne kadar
-20 sent
-Peki bir küllah dondurma?..
-12 sent
Çocuk elindeki paraları tekrar saymaya başladığında garson kız ona çıkıştı
-Acele et, akşama kadar senin siparişini bekleyemem, ne istiyorsan çabuk söyle.. bir sürü müşteri var görmüyor musun?
-Tamam, bana bir küllah dondurma lütfen.
Garson kız sipariÅŸi aldıktan sonra “Çattık yaa” diyerek uzaklaÅŸtı küçük çocuÄŸun mamasından. Bir süre sonra da dondurmayı getirip çocuÄŸun masasına sert ve kızgın
bir tavırla koyup gitti.
Çocuk dondurmasını yedikten sonra uzun bir süre garson kızın gelip hesabı almasını bekledi ama kız onunla hiç ilgilenmiyordu.
-Beni görmüyor mu acaba? diye geçirdi çocuk içinden. Sonra kalkıp kasaya gitti, yediÄŸi dondurmanın bedeli olan 12 senti ödeyip dükkandan çıktı. Bir süre sonra garson kız küçük beyin oturduÄŸu masayı temizlerken servis tabağının altında 8 sentlik bahÅŸiÅŸini buldu. Genç kızın, gözlerinden yaÅŸlar süzülmeye baÅŸladı “Beni affet küçüğüm…” dedi “ne olur beni affet…”

Pişmanlıklarınızın daha az sayıda olmaları için;
ÖNYARGIDAN UZAK DURUN LÜTFEN !

17 Haziran 1930 da Istanbul da doÄŸan Adile NaÅŸit’in asıl adı Adile Keskiner dir. Tiyatro oyuncusu Amelya Hanım ile ünlü komedyen NaÅŸit in kızıdır. Babasının ölümü üzerine öğrenimini yarım biraktı. 1944 yılında Istanbul Åžehir Tiyatrosu Çocuk Tiyatrosu na girdi. “HerÅŸeyden Biraz” oyunuyla sahneye çıktı. Aynı yıl Halide PiÅŸkin in grubuyla Ä°stanbul da turneye çıktı. Daha sonra Muammer Karaca nin tiyatrosuna girdi. 1948 de komedi oyuncuları Aziz Basmacı ve Vahi Öz le birlikte kurduklari toplulukta 1951 yılına kadar çalıştı. Yine 1948 yılında “Lüküs Hayat” filmiyle sinema oyunculuÄŸuna baÅŸladı. 1950 de, kendisi gibi tiyatorcu olan Ziya Keskiner ile evlendi. 1954 te yeniden Muammer Karaca tiyatrosuna döndü ve 1960 a dek burada sahne aldı. 1961 de, eÅŸi Ziya Keskiner ve abisi Selim NaÅŸit Özcan ile birlikte, NaÅŸit Tiyatrosu nu kurdular. Bu topluluÄŸun dağılmasından sonra 1963 te girdiÄŸi Gazanfer Özcan-Gönül Ãœlkü tiyatrosunda, 1975 e kadar aralıksız olarak sahnelerde boy gösterdi. Adile NaÅŸit, sinemaya ikinci ve asıl giriÅŸini 1970 lerde yaptı. 1976 da “Ä°ÅŸte Hayat” adlı filmdeki rolüyle, Antalya Altın Portakal Film Festivali nde “En Ä°yi Kadın Oyuncu” ödülünü kazandı. Bu, Türk sinemasında, star olmayan bir baÅŸoyuncunun kazandığı ilk ödüldü. Rıfat Ilgaz ın eserlerinden sinemaya aktarılan Hababam Sinıfı filmlerinin birçoÄŸunda, müstahdem kadın rolüyle yeraldı ve buradaki oyunculuÄŸuyla da büyük beÄŸeni kazandı. 1978 de Uluslararası Sanat Gösterileri nin tiyatro ve müzikallerinde rol almaya baÅŸladı. 1981 yılında TRT televizyonunda Uykudan Önce isimli bir çocuk programı yapmaya baÅŸladı. Bu programda anlattığı masallar ve öykülerle, çocukların gönlünde taht kurdu. Gerek sinema filmlerinde, gerekse oyunlarda, basit, saf, iyi yürekli kadın tiplemesini baÅŸarıyla oynadı ve kendine has bir üslûpla yenileyerek karakteristik hale getirdi. Adile NaÅŸit, 11 Aralık 1987 de Istanbul da öldü.
www.hikaye.yemeklerden.com
Kaynaklar
•www.turksinemasi.com

Yemeklerden SesliSohbet SesliChat SesliMuhabbet Sesli Cam Sohbet Chat Muhabbet Mirc Odasina Hosgeldin

Yukardaki Resme Tikliyarak Sesli sohpet çete girebilirsiniz.
Yazili Chat için Aşağıdaki Resim Linkinden Mirc Yuklüyebilirsiniz

Yemeklerden Sesli chat sohbet muhabbet mirc mrc Odalarinda Sevyeli olalim lütfen

Özünü sevmedin hiç bir insanın
Gösterişli aşklar seni bozdu
Meleğim benim kendin kaşındın
Anamın ellerinden hiç öpmeden
Köyümün sütünden hiç içmeden
Harcadın beni kadersiz yanlışım
Senden bana kalan
Bu hüzün bu yıkılış
Beni küstüren bu yas
Beni aÄŸlatan bu yas ahhh
AÄŸla susma ÅŸimdi sen aÄŸla
Tutku bu hafife alınmaz
Ne büyük hata yaptığını anla
AÄŸla susma ÅŸimdi sen aÄŸla
Utanır yakınırım kendimden
Bakir yüreğimi kirlettin sen

Özünü sevmedin hiç bir insanın
Gösterişli aşklar seni bozdu
Meleğim benim kendin kaşındın
Anamın ellerinden hiç öpmeden
Köyümün sütünden hiç içmeden
Harcadın beni kadersiz yanlışım
Benden sana kalan
Bu hüzün bu terkediliş
Seni küstüren bu yas
Seni aÄŸlatan bu yas
AÄŸla susma ÅŸimdi sen aÄŸla
Tutku bu hafife alınmaz
Ne büyük hata yaptığını anla
AÄŸla susma ÅŸimdi sen aÄŸla
Utanır yakınırım kendimden
Bakir yüreğimi kirlettin sen
Söyleyen : Kenan Doğulu