Olay 1974 yılında yapılan Kıbrıs Harekatı’nda yaÅŸanmış.
SavaÅŸ sırasında bir gün, bizim askerlerden birinin yanına bir baÅŸka Mehmetçik gelmiÅŸ. Biraz hoÅŸbeÅŸten sonra, ailesine ulaÅŸtırması için ona bir mektup vermiÅŸ. Bizimki, “KardeÅŸim savaÅŸtayız. Kimin ne olacağı belli deÄŸil ki. Belki sen gidersin de, ben kalırım” dese de diÄŸer asker, sürekli, “Hayır sen gideceksin, ben kalacağım,” diyormuÅŸ. Sonunda baÅŸa çıkamayınca razı olmuÅŸ. Mektubu götüreceÄŸine söz vermiÅŸ. Bir daha o askeri görmemiÅŸ. Bi süre sonra da olayı unutmuÅŸ.
SavaÅŸtan yıllar sonra, askerlikle ilgili eÅŸyalarını karıştırırken bir anda eline o mektup geçmiÅŸ. VerdiÄŸi sözü tutmamış olmanın rahatsızlığıyla hemen mektubun üzerindeki adrese doÄŸru yola çıkmış. Giderken de, “Döndüyse kendisini görürüm, ÅŸehit olduysa ailesine baÅŸsaÄŸlığı dileyip mektubu veririm” diye aklından geçiriyormuÅŸ.
Sonunda evi bulup kapıyı çalmış. Kapıyı açan yaÅŸlı teyzeye, Kıbrıs’ta birlikte savaÅŸtıkları oÄŸullarından bir mektup getirdiÄŸini, kendisiyle görüşmek istediÄŸini söylemiÅŸ. Kadın ÅŸaÅŸkınlık içinde adamı içeri buyur edip kocasının yanına götürmüş. YaÅŸlı adam olayı dinledikten sonra, “Ä°yi de evladım, bizim Kıbrıs’ta savaÅŸan bir oÄŸlumuz yok ki” demiÅŸ. Ardından da diÄŸer odaya gitmiÅŸ ve elinde bi fotoÄŸrafla geri dönmüş. Resmi bizimkine göstererek, “Sana mektubu veren bu muydu?” diye sormuÅŸ. Bizim Kıbrıs gazisinin gözleri parlamış: “Evet, iÅŸte bu askerdi. Ama Kıbrıs’ta savaÅŸan oÄŸlunuz yok demiÅŸtiniz.” Anne çoktan gözyaÅŸlarına boÄŸulmuÅŸmuÅŸ bile. Baba ise başını sallayıp üzüntülü bi sesle, “Evet bu bizim oÄŸlumuz. Ancak Kıbrıs’ta deÄŸil, yıllar önce Kore’de ÅŸehit oldu” demiÅŸ