Bir zamanlar Ayaz adlı bir köle varmış. Takdir bu ya, köle birgün Sultan Mahmud’un kölesi olmuÅŸ. Sultan köleyi taşıdıgı asil karakteri sebebiyle çok sevmiÅŸ. Derken Sultan’ın öylesine itimadını kazanmış ki, bütüb sultanlıgın haznedarı tayin edilmiÅŸ ve en kıymetli ve zarif mücevherler, taÅŸlar ona emanet edilir olmuÅŸ. Bu geliÅŸmeyi görensaraylılar ise durumdan pek rahatsız olmuÅŸlar. Hasretleri ve kibirleri yüzünden, sözüm ona basit köleye böyle bir mevki verilmesini vekendi rütbelerine çıkarılmasını bir türlü hazmedememiÅŸler. Bu duygular içinde, özellikle Sultan yakınlarındaysa ondan gün geçtikçe daha çok ÅŸikayet etmeye baÅŸlamışlar ve asil ruhlu kölenin itibarını zedelemek için ellerinden geleni yapmışlar. Bir gün Sultan’ın huzurunda bir saraylının digerine şöyle dedigi duyulmuÅŸ; “Köle Ayaz’ın sık sık hazineye gittigini biliyor musun? Onun mücevherlerimizi çaldıgından adım gibi eminim” Sultan buna inanmamış. “Ä°ÅŸin aslını kendi gözlerimle görmeliyim” demiÅŸ. Duvara küçük bir delik yaptırıp, içeride olanları seyretmeye hazırlanmış. Kölenin sessizce içeri girdigini, kapıyı kapattıgını ve sandıga gittigini görmüş. Orada sakladıgı küçük bir bohçaymış bu. Bohçayı öpmüş alnına koymuÅŸ ve sonra da açmış. İçinden çıkan, köleyken giydigi yırtık pırtık bir elbise! Aynanın karşısına geçmiÅŸ. Kendi kendine, “Dahaönceleri bu elbiseyi giydigin zamanlar kim oldugunu hatırlıyor musun?” diye sormuÅŸ. “Bir hiçtin sen… Hepsi hepsi satılacak bir köleydin ve Allah, Sultan’ın eliyle sana rahmetinden belki de hiç haketmedigin nimetler lütfetti. Asla nereden geldigini unutma! Çünkü mal mülk insanın hafızasını uçurur,unutuluÅŸlara sürükler. Åžimdi sen de, nimetçe sende aÅŸagıda olanlara kibirle bakma ve daima hatırla Ayaz, hatırla!” Sandıgı kapatmış, kilitlemiÅŸ ve sessizce kapıya dogru yürümüş. Hazine dairesinden çıkarken birden Sultan’la yüz yüze gelmiÅŸ. Sultan gözlerini Ayaz’ın yüzüne dikmiÅŸ dururken, yanaklarından aÅŸagıya yaÅŸlar süzülüyormuÅŸ ve bogazı öyle dügümlenmiÅŸ ki, konuÅŸmakta güçlük çekmiÅŸ. “Bugüne kadar mücevherlerimin haznedarıydın, ama ÅŸimdi… kalbimin haznedarısın. Bana benim de önümde bir hiç oldugum kendi Sultanımın huzurunda nasıl davranmam gerektigi dersini verdin….”